Δεν ξέρω πως να σε αποκαλέσω πριν σου πω τα νέα μου. Πέθανες πριν 10 χρόνια. 10 χρόνια τώρα δεν είμαι παιδί κανενός. Κανείς δεν με περιμένει εκείνα τα απογεύματα με μάτια σπινθιροβόλα, "καλώς την αγάπη μου" και μετά "πάλι αυτό το δαχτυλίδι έβαλες; σου πέφτει μεγάλο". Πάντα κι έτσι κι αλλιώς, και φτερούγα κι αέναη κριτική. Και ελευθερία και κτητικότητα, αλλά κυρίως, "τίποτα δεν είναι πολύ για 'σένα", μου έλεγες.Πέθανες μαμά πριν 10 χρόνια. Μαμά μου... δεν ξέρω από τότε τι χρώμα έχουν τα δάκρυά μου, ούτε που απευθύνονται. Ποτέ δεν πίστεψες πως ο γιος μου μεγάλωσε. Επέμενες να τον θυμάσαι μικρό... Φοβήθηκα μαμα μόνη και τώρα τι; φοβάμαι ακόμα! Όμως αυτό το γράμμα στο γράφω από το Λονδίνο. Ναι, μπήκα στο αεροπλάνο μόνη μου, χωρίς εσένα. Θυμάσαι τι πέρναγες όταν ταξίδευες μαζί μου; ”Τώρα μίλα μου, τώρα μη μου μιλάς", σου έλεγα.
Ας μπορούσα να σου δώσω μικρές εντολές και τώρα!Ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο απ' όλα; Οι καυγάδες μας! Ήσουν το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο που είχα την άνεση να καυγαδίζω και μετά από δύο λεπτά ν' αγκαλιαζόμαστε. Ίσως λίγο το παίζω και με τον εγγονό σου αυτό το παιχνίδι αλλά κάνω πίσω γρήγορα και με ενοχές μη σου μοιάσω. Όμως ξέρεις; καμία άλλη σαν και 'σένα μαμά... καμία άλλη.
Μαμα ξέρεις με έκανες δυνατή. Στις μεγάλες δυσκολίες και στις αρρώστιες δεν έπεσα. Στάθηκα. Λίγο από το τσαγανό σου μου έδωσες. Και κοίτα πλάκα: αυτό το γράμμα δεν θα στο έγραφα ποτέ αν το κορίτσι του Αδριανού, αυτό το λιγομίλητο πλάσμα που δυσκολεύτηκε να μου χαμογελάσει, δεν μου το ζητούσε. Αυτό με έκανε να κλάψω γράφοντάς σου.
Καληνύχτα Μανουλιτσα